Leesvoer: contact, ethiek en participatief actieonderzoek

In Waardenwerk stonden diverse artikels over PAR en aspecten waar je tegen aanloopt als participatief onderzoeker. Bijvoorbeeld een verkenning van de plaats die contact en resonantie innemen in participatief actieonderzoek projecten – in dit geval op het terrein van de geestelijke verzorging – en de lastigheden die zich in de interpersoonlijke sfeer, tussen groepen en organisaties kunnen afspelen van Gaby Jacobs. Of het artikel van Tineke Abma over het van over epistemic injustice in participatieve en responsieve onderzoeksbenaderingen. Of een inkijkje in diverse epistemologische en ethische kwesties rondom de rol van verbaliteit en cognitie in onderzoek met mensen met een verstandelijke beperking of afasie, die niet (voor zichzelf ) kunnen spreken door Gustaaf Bos en Susan Woelders.

Contact en resonantie in participatief actieonderzoek met geestelijk verzorgers (Gaby Jacobs)
Veelal wordt actieonderzoek gezien als een modus 2 kennispraktijk: als een methode dus om oplossingen te vinden voor praktijkproblemen (Sluijsmans, 2018). Normatieve professionalisering als onderzoeksmethode zou dan modus 3 kennis helpen ontwikkelen. Dit is mijns inziens een oneigenlijk onderscheid, omdat concepten uit normatieve professionalisering en reflectieve, lerende methoden het actieonderzoek verrijken en belangrijke processen daarin kunnen duiden en verder helpen ontwikkelen. Inleiding Actieonderzoek is een creatieve mix van onderzoek- en veranderingsmethoden gericht op het verbeteren of veranderen van een praktijk en kennisontwikkeling daarover. Het wordt uitgevoerd door een actieonderzoeker en de leden van een organisatie, groep of netwerk: degenen die een belang hebben bij het onderzoek omdat zij hun situatie of praktijk willen veranderen (Greenwood & Levin, 2007). Lees verder op p. 71 van nummer 82/83 van Waardenwerk. Lees hier het artikel (betaald).

Waardenwerk voor goed participatief onderzoek (Tineke Abma)
Steeds meer onderzoekers en beleidsmakers voelen zich in de praktijk tot deze benaderingen aangetrokken. De normatieve idealen van inclusie, democratische besluitvorming, samen leren en sociale rechtvaardigheid zijn echter soms moeilijk te realiseren vanwege gevestigde belangen, machtsverhoudingen en systeemeisen. In dit artikel betogen we dat participatieve onderzoekers waardenwerk moeten verrichten om hun idealen van sociale inclusie en rechtvaardigheid te verwezenlijken. Dit is meer dan het volgen van ethische principes en gedragscodes. Waardenwerk omvat de inspanning om ethisch in het oog springende aspecten van situaties te onderkennen, zichzelf te ontwikkelen als een reflexieve onderzoeker, aandacht te schenken aan emoties en relaties, en het samen werken en reflecteren op het eigen handelen in het gezelschap van kritische vrienden. In dit artikel presenteren we de horizontale epistemologie waarop participatieve benaderingen zijn gebaseerd en focussen we op noodzakelijk waardenwerk, geïllustreerd met voorbeelden vanuit onderzoek op het gebied van gezondheid en sociaal welzijn. Lees verder op p. 46 van nummer 82/83 van Waardenwerk. Lees hier het artikel (betaald).

Collaboratief onderzoek in het spanningsveld tussen verbaliteit, cognitie en lijfelijkheid: grensverkenningen van academische kennisproductie (Gustaaf Bos & Susan Woelders)
In de gesprekken die we voerden t.b.v. het schrijven van deze tekst, werden we ons bewust dat de bovengenoemde twijfels – hoewel deels verschillend van aard – samenhingen met een gedeelde overtuiging over onze (machts)positie als responsief onderzoeker. We staan als onderzoeker niet neutraal langs de zijlijn, maar zijn zelf betrokken en verwikkeld in de onderzoekspraktijk. Beiden zien we het als onze primaire verantwoordelijkheid om alle relevante partijen bij een onderzoekspraktijk bij elkaar te brengen en bij elkaar te houden, om zo in een gezamenlijk proces van ‘kennis-maken’ (Bos, 2016, p. 36 ev.) tot uitkomsten te komen die recht doen aan alle betrokkenen én die die praktijk verder kunnen helpen. Hierbij hebben we speciale aandacht voor personen en partijen die in het alledaagse leven in de onderzoekspraktijk het minst gezien of gehoord worden; we willen vooral meer inzicht krijgen in wat er voor hen toe doet. In deze bijdrage gaan we met elkaar in dialoog om de grenzen te verkennen van academische kennisproductie en het belang te stellen van het non-verbale en emoties, als we bij die productie van kennis tenminste willen voorkomen dat bepaalde mensen en groepen (onbewust en onbedoeld) worden uitgesloten. We verkennen waar dit schuurt met de academische context waarin juist gedachten- en woordenuitwisseling centraal staan in het verwerven van kennis. We doen dit aan de hand van kwesties die ons in ons onderzoekswerk al langere tijd bezighouden. Deze kwesties bespreken we met behulp van vijf kernthema’s. Lees verder op p. 58 van nummer 82/83 van Waardenwerk. Lees hier het artikel (betaald).

Foto: https://www.musework.nl/nl/page/6341/normatieve-professionalisering-waardenwerk

PAR met oudere deelnemers: van uitvoeren naar initiatief nemen

Wat zijn de positieve effecten van participatief actieonderzoek (PAR) voor oudere deelnemers? Elena Bendien, Barbara Groot en Tineke Abma (Leyden Academy en Amsterdam UMC) deden er onderzoek naar in samenwerking met de Zeeuwse vrijwilligersorganisatie Feest van Herkenning. Eind 2020 zijn hun bevindingen gepubliceerd in het artikel Circles of impacts within and beyond participatory action research with older people in wetenschappelijk tijdschrift Ageing & Society. Het artikel focust op de diverse typen impact die het kan hebben op de deelnemende ouderen, en hun onderlinge wisselwerking.

Aanleiding en aanpak
Onderzoekers praten al lang over het positieve effect van PAR op de deelnemers en de gemeenschappen waar zij wonen en werken, maar de impact is lastig te ‘meten’. Een succesvol PAR-project brengt in eerste instantie subtiele verschuivingen teweeg in de levensopvattingen van de deelnemers. Deze verschuivingen zorgen er vervolgens voor dat de deelnemende ouderen geleidelijk aan hun mening durven te uiten, initiatief (over)nemen, van elkaar willen leren en in staat zijn op het eigen handelen als team te reflecteren. Wanneer een PAR-project succesvol is, wordt de verandering ten slotte de norm; de ouderen voeren zelfstandig acties. Dit betekent dat na het vertrek van de onderzoeker het proces van actieve participatie doorgaat.

Er zijn voorbeelden van PAR-projecten in de literatuur, maar slechts in weinig projecten waren ouderen als co-onderzoekers betrokken. Het artikel in Ageing & Society beschrijft en analyseert een project in Zeeland dat door en met ouderen is geïnitieerd en uitgevoerd. De analyse is gericht op het identificeren van de verschillende vormen van impact, namelijk de impact op het persoonlijke niveau, de impact op het teamniveau en ten slotte op het niveau van de gemeenschap waar het project is uitgevoerd.

Feest van Herkenning
Het artikel is gebaseerd op een onderzoeksproject dat in 2017 en 2018 in de provincie Zeeland werd uitgevoerd, met behulp van een subsidie van vermogensfonds FNO. De vrijwilligersorganisatie Feest van Herkenning was de onderzoekspartner. Zij zijn al zeven jaar bezig met ‘reminiscentiewerk’: met voorwerpen uit het verleden gaan vrijwilligers, vrijwel altijd oudere mensen, naar instellingen waar mensen met dementie wonen. Aan de hand van deze koffertjes met voorwerpen, zoals ouderwetse schoolspullen of kledingstukken, komen ze met mensen in gesprek, zelfs met mensen die nog maar moeizaam kunnen praten. Bekijk deze video voor een introductie. Feest van Herkenning benaderde de onderzoekers met de vraag hoe het de duurzaamheid van de organisatie kan waarborgen door meer vrijwilligers te betrekken en meer reminiscentiesessies te organiseren, ook voor thuiswonende ouderen.

Van uitvoeren naar initiatief nemen
Dankzij het participatief onderzoeksproject ontstond binnen deze organisatie een hecht team van ouderen dat in anderhalf jaar een indrukwekkend proces heeft doorgemaakt. Van de positie van voornamelijk uitvoerende vrijwilligers, groeiden zij in de rol van initiatiefnemers van projecten die vandaag in de hele provincie Zeeland bekend zijn. Zo zijn er herinneringssessies voor alle ouderen in alle regio’s van Zeeland georganiseerd, zijn nieuwe verbanden opgebouwd met andere vrijwilligersorganisaties en is de gratis herinneringskrant Zeeuws Weerzien in de provincie geïntroduceerd, een initiatief dat volledig door de vrijwilligers van dit project is ontwikkeld en uitgevoerd.

Impact op drie niveaus
In het artikel in Ageing & Society is de ontwikkeling van dit project op twee manieren gevolgd. Er wordt een narratief account gegeven van de belangrijkste fasen, vergezeld van een analyse van de impact die PAR heeft op de individuele deelnemers, op het team als geheel en op de gemeenschap waar het vrijwilligerswerk wordt uitgevoerd. In elke fase geven we voorbeelden van de complexe interactie tussen de deelnemers, het onderlinge leerproces, de kracht van een individueel voorbeeld en de co-creatie die naar aanleiding van de groeiende betrokkenheid en het gevoel van verantwoordelijkheid tot bloei is gekomen. In de discussie wordt stilgestaan bij de wijze waarop deze typen van impact elkaar kruisen en versterken, maar ook bij de hindernissen die de deelnemende ouderen ondervinden, waaronder de aangeleerde genderrollen en de fragiele gezondheid.

“De ultieme burgerparticipatie”
Onze analyse toont aan dat de impact van PAR zowel op individueel niveau als op gemeenschappelijk niveau plaatsvindt, maar belangrijker nog, dat de diverse typen impact niet los van elkaar staan en elkaar zelfs beïnvloeden. Het feit dat de impact op diverse niveaus plaatsvindt, waarborgt tevens de duurzaamheid van de positieve veranderingen. Onderzoeker Elena Bendien: “Het uitvoeren van PAR projecten met oudere co-onderzoekers vraagt veel tijd, maar het is zeer de moeite waard. De co-onderzoekers nemen op den duur de rol van community-leiders op zich. Dit is de hoogst mogelijke stap in burgerparticipatie en de allermooiste beloning voor ons als onderzoekers.”

Het artikel Circles of impacts within and beyond participatory action research with older people door Elena Bendien, Barbara Groot en Tineke Abma is op 26 oktober 2020 verschenen in het wetenschappelijke tijdschrift Ageing & Society.

Neem voor meer informatie contact op met Elena Bendien.

Bron: Leyden Academy

De Kraamdialoog: een PAR cursus alumni over haar werk

In co-creatie met ouders en kraamverzorgenden op zoek naar de waarde(n) van kraamzorg.

De Kraamdialoog is een co-creatie met ouders, kraamverzorgenden, twee managers van een kraamzorgorganisatie in Gelderland, een onderzoeker en een ontwerper/PAR facilitator. De Kraamdialoog vond plaats van juni t/m november 2020 en bestond uit een voorbereidingsfase, een opdracht per post (acht deelnemers), twee live-sessies (met elk 14 deelnemers) en een analysefase. Eén kraamverzorgende was als co-onderzoeker nauw betrokken in alle fasen van het proces. In dit bericht delen we graag iets over deze bijzondere samenwerking en de resultaten van de co-creatie. Een wetenschappelijk artikel over dit unieke actieonderzoek is in voorbereiding.

Flexibele kraamzorg 
Ruim drie jaar lang deed Fleur Lambermon (RadboudUMC) onderzoek naar meer flexibiliteit in de kraamzorg. In haar onderzoek Kraamzorg 2.0 konden ouders kiezen voor het flexibel spreiden van de kraamzorguren over een periode van maximaal 14 dagen (zogenoemde ‘flexibele planning’). Een controlegroep ontving de standaard planning van acht aaneengesloten dagen. Naast het effect van meer flexibiliteit op de kwaliteit van kraamzorg, heeft Fleur onderzoek gedaan naar de ervaringen van ouders en kraamverzorgenden met deze flexibele planning. Op basis van deze kwalitatieve studies, zijn vier uitdagingen geformuleerd die een flexibele planning in de kraamzorg bemoeilijken.

Vanuit ZonMw was subsidie beschikbaar gesteld om aanvullend onderzoek te doen naar mogelijke oplossingen om een succesvolle implementatie van meer flexibiliteit in de kraamzorg te faciliteren. Gezien de complexiteit en de verschillende ervaringen van ouders en kraamverzorgenden was een co-creatieve onderzoeksmethode het meest passend. Het doel van dit traject was om samen met ouders en kraamverzorgenden – in dialoog – tot  oplossingen voor de uitdagingen van flexibele kraamzorg te komen. Als grafisch ontwerper en humanisticus met PAR keurmerk sloot Marielle Schuurman aan om deze co-creatie mede te faciliteren.

Kijken naar de pijnpunten
Co-creatie die gericht is op het zo geruisloos mogelijk implementeren van een lastig concept, leek ons niet passend en geen recht doen aan de complexiteit van de kraamzorg en de mensen die hierbij betrokken zijn. Enerzijds omdat de gewenste uitkomst van co-creatie per definitie niet van tevoren vast kan liggen. Zonder openheid naar het uiteindelijke resultaat kan er geen co-creatie zijn! Anderzijds omdat de uitdagingen uit de studie Kraamzorg 2.0  een aantal gevoelige aspecten van de huidige kraamzorg bloot legden. Dit perspectief zorgde voor een opening om de uitdagingen van flexibele kraamzorg anders te framen. Door naar de onderliggende ‘pijnpunten’ te kijken, kon er een gedeelde basis – common ground – gevonden worden. Deze gemeenschappelijke basis is nodig voor het samen creëren van passende oplossingen. 

Het komen tot een dialoog tussen ouders en kraamverzorgenden was ons doel voor de eerste sessie. Tijdens de tweede sessie was het doel om in dialoog samen oplossingen te creëren. De deelnemers kregen de opdracht om de gevonden oplossingen ook direct te adresseren: wie of welke speler in de kraamzorgketen kan met deze oplossing iets doen?

Samen aan tafel
De meeste waardevolle uitkomst van de twee sessies (en de inspirerende gesprekken met de co-onderzoekers tijdens de voorbereiding) is dat de waarden die kraamverzorgenden en ouders in de kraamweek belangrijk vinden heel dicht bij elkaar bleken te liggen. Door niet alleen te kijken naar de ervaringen, maar juist een laagje dieper te gaan naar de onderliggende waarden, kwam een prachtige dialoog op gang. De metafoor van een gedekte tafel die uitnodigt om samen aan te zitten bleek goed aan te sluiten bij de deelnemers. Ook de werkvormen van bordjes en schoteltjes maakten het speels en laagdrempelig voor alle deelnemers. Niet alleen ouders hebben ‘veel op hun bord’ als er net een baby is geboren, ook kraamverzorgenden herkenden het bord (dat door hen soms tot óver de rand gevuld werd met ervaringen, taken en behoeften) als passende verbeelding van hun rol. Daarnaast is het bord(je) in de dagelijkse praktijk van de kraamzorg voor veel ouders en kraamverzorgenden een herkenbare vorm. Het door de kraamhulp zorgvuldig gerangschikte bordje met fruit zorgt vaak voor een rustpuntje en dankbaarheid in een hectische en intense periode. Het is een tijd waarin ouders zich kwetsbaar kunnen voelen door de vele ervaringen en veranderingen die elkaar in hoog tempo opvolgen. 

Tafelkleed als praathulp
De oplossingen die door ouders en kraamverzorgenden gevonden werden, hebben we uiteindelijk ondergebracht in vier gebieden: de dagelijkse praktijk in het gezin, de kraamverzorgenden (o.a. houding en vaardigheden), de kraamzorgorganisatie (die de planning verzorgt) en de kraamzorgsector (inclusief zorgverzekeraars, kenniscentrum en opleiding). Sommige oplossingen zijn heel praktisch van aard, zoals een handige gezamenlijke agenda, waarmee kraamverzorgenden en ouders de inhoud en de planning van de zorg samen kunnen afstemmen. Andere oplossingen zijn abstracter, zoals een fundamentele herwaardering van het vak van de kraamverzorgende en het benadrukken van alle onbenoemde dingen die kraamverzorgenden zijn i.p.v. doen. Niet alle zorgaspecten van de kraamzorg zijn te vertalen in taken, maar gaan veel meer over een houding of ‘aanwezig zijn’. Als hier geen woorden aan worden gegeven, mis je een essentieel onderdeel van de kwaliteit van kraamzorg. Alle oplossingen hebben een plek gekregen op een tafelkleed. Dit zorgt niet alleen voor een mooi gedekte tafel, maar fungeert vooral als een hulpmiddel om met verschillende betrokkenen in de kraamzorg in dialoog te gaan over de toekomst van kraamzorg. 

Wil je meer weten over de Kraamdialoog?
Neem dan contact op met Marielle Schuurman (ontwerper & onderzoeker) of Fleur Lambermon (onderzoeker) 

Kijk hier voor meer foto’s: www.vormvinder.nl

Foto’s tafelkleed: Johanne de Heus

PAR met jongeren

Recent verschenen diverse artikelen en een proefschrift over PAR met jongeren. Denk aan het artikel PAR met kinderen in de wijk (Tineke Abma en Janine Schrijver), en PAR met jongeren en gezondheidspreventie (Eva Lems) en kinderen in het ziekenhuis (o.a. Susanne Vijverberg, Christine Dedding, Barbara Groot). Lees over deze laatste meer hieronder.

Een team van participatieonderzoekers schreven een Engelstalig artikel over het opzetten van een jongerenraad groep in het ziekenhuis, en de lessen vanuit het perspectief van de kinderen en jongeren. Hierin beschrijven ze de motieven van de jongeren om deel te nemen:

  1. Het ‘leuk’ hebben en ‘dankzij’ hun ziekte mogen meedoen (eindelijk heeft het een voordeel!)
  2. De waarde van lotgenoten support en contact
  3. Bij kunnen dragen aan de verbetering van zorg en onderzoek 

Opvallend was dat de jongeren het als lastig ervaarde om gehoord te worden met het ongevraagde advies, omdat ze geen formele status in het ziekenhuis hadden. De formele manieren van participatie brengen voordelen, maar om verandering te bewerkstelligen zijn creatieve vormen van participatie nodig.

Komend jaar zal de kinderraad samenwerken met Kind & Ziekenhuis om te werken aan de betere inbedding van hun werk. Ook wordt gewerkt aan alternatieve participatievormen binnen het ziekenhuis om patiëntgericht te veranderen.

Meer weten over de Kinderraad? Bekijk hun Instagram account met foto’s, filmpjes en verhalen: https://gramho.com/profile/jar_ekz/24816012082

Prijs voor ‘Learning by doing’: Vlogs over digitale ongelijkheid

Nicole Goedhart en Christine Dedding hebben samen met collega’s de STS Making and Doing Price 2020 gewonnen met hun participatieve actieonderzoek. Hierin maakten ze vlogs met vrouwen in kwetsbaar makende omstandigheden. De vrouwen kregen hierdoor een stem en spoorden beleidsmakers daarmee aan tot verandering. Een mooi PAR voorbeeld waarbij de mensen om wie het onderzoek gaat, direct betrokken zijn. Lees meer…

Het onderzoek is ook in een academisch artikel “Just having a computer doesn’t make sense“.

Laptops uitdelen tijdens de coronacrisis, werkt dat wel?

In het rapport ‘Iedereen verbonden met een refurbished laptop’ delen wij de ervaringen uit Amsterdam. Tijdens de eerste coronagolf heeft de gemeente Amsterdam 3500 burgers voorzien van een laptop. Ook hebben 2364 mensen een internetabonnement in de vorm van een dongel ontvangen. De actie is zeer positief ontvangen door de betrokkenen. Samen hebben we geleerd wat werkt voor wie en waarom. Ook schetsen we in dit rapport een beeld wat beter kan in de toekomst.

Data nieuwe PAR training 2021

Je kunt je weer inschrijven voor een nieuwe PAR cursus gepland op maandag 7, dinsdag 8 en woensdag 9 juni 2021. De terugkomdag wordt georganiseerd op dinsdag 16 november 2021. Hoewel we streven om deze training fysiek plaats te laten vinden, oefenen we met de aankomende online PAR training in oktober-november 2020 alvast met een digitale versie of eventuele hybride vormen. We kunnen de training daarom altijd ombouwen, mocht dit nodig zijn.

Interesse of aanmelden? Meld je hier

Meer lezen over de training? Klik dan hier

Een PAR proces stap voor stap beschreven: een voorbeeld

Het artikel ‘Making a Difference: Participatory Health Research With Unemployed Citizens and Policymakers‘ beschrijft stap voor stap een driejarig participatief actieonderzoek in Amsterdam. Barbara Groot en collega’s vertellen hierin over hun reis samen met co-onderzoekers die een uitkering hebben. Het maakt duidelijk hoe je PAR studies in de praktijk kan uitvoeren. In dit onderzoek werkten de onderzoekers samen met mensen met een uitkering aan ervaringskennis, om zo begrip te creëren bij beleidsmakers over de situatie van deze mensen.

Dit artikel is een voorbeeld van participatief gezondheidsonderzoek (Participatory Health Research, PHR for short). PHR betrekt mensen die in kwetsbare situaties leven intensief en versterkt samenwerking met andere betrokkenen zoals beleidsmakers. Het gezamenlijke doel van het onderzoek is uiteindelijk het welzijn en de gezondheid van diegenen waar het om gaat te verbeteren. Concreet betekent dit dat de focus lag op verbetering van de dienstverlening aan mensen in de bijstand aan de hand van ervaringskennis. De mensen om wie het draait zijn betrokken bij elke stap van het onderzoekproces om zo écht een verschil te maken en maatschappelijke verandering teweeg te brengen. Zij zijn co-onderzoeker en doen volledig mee in het onderzoek, bijvoorbeeld als interviewer. Een van de deelnemers in dit onderzoek zei daarover na een interview: “Toen ik hoorde dat iemand met eigen ervaringskennis me zou interviewen, raakte ik ervan overtuigd om mee te doen. Niet een jonge student die mijn situatie toch niet begrijpt.. en ik ben blij dat ik heb meegedaan.” 

In dit onderzoek focusten we ons op inclusieve en op kunst-gebaseerde benaderingen, zoals fotografie, kunstwerken, gedichten, muziek, meditatie en academische creatieve manieren van data-analyse. Zie bijvoorbeeld fotografie in het rapport Ertoe doen werkt! en ervaringskennis in andere kunstvormen bij de WerkPLaats Ervaringskennis. Daarnaast leerden we in dit onderzoek dat het voor de onderzoeker belangrijk is om reflectief te zijn naar en rekening te houden met de eerdergenoemde machtsverhoudingen binnen PHR. 

Meer over dit onderzoek weten? Lees verder op:

Niet ‘meedoen werkt’, maar ‘ertoe doen werkt’!

WerkPlaats Ervaringskennis

Het onzegbare uiten. Een creatieve vorm van participatief actieonderzoek

Foto: bron WerkPLaats Ervaringskennis.

Online Participatiecafé op 5 oktober

Praktische en ethische dilemma’s

In elk participatief actie onderzoek doen zich praktische en ethische dilemma’s voor en moeten onherroepelijk keuzes gemaakt worden. Wat te doen als: de onderzoeksvraag al min of meer vastligt, er onvoldoende tijd en geld is om een proces echt samen vanaf de start te doorlopen, mensen elkaar uitsluiten, de opdrachtgever teleurgesteld is, …..

Kom je ook?
In het online participatie café kun je deze dilemma’s inbrengen, zodat je een afgewogen keuze kunt maken. Of, als de keuze al gemaakt is, reflecteren op de bedoelde én onbedoelde consequenties. Dit kan je helpen om het proces te verantwoorden en in toekomstige situaties nog beter voorbereid te zijn.

De School for Participation zorgt voor een inspirerende ontmoetingsplek om samen te reflecteren en van elkaar te leren. Bij elke sessie brengen wij een dilemma in en daarnaast kunnen deelnemers dilemma’s inbrengen.

Bring Your Own Input (BYOI)
We zouden graag in lijn met participatieve aanpak, de bijeenkomsten van het netwerk ook samen organiseren. Eerder deden we dat bij onze fysieke bijeenkomsten door eenieder te vragen wat mee te nemen in de vorm van eten, materialen of decoratie. Doordat we het participatie café nu online moeten organiseren, vragen we co-creatie door het bieden van input zodat we een interactieve bijeenkomst kunnen houden!

Interesse? Meld je hier aan! Vul je dilemma of vraag ook vast in via dit aanmeldformulier.

Voor wie?
De netwerkbijeenkomsten zijn bedoeld voor onderzoekers die minimaal een PAR onderzoek hebben afgerond of halverwege zijn. Echte beginners, worden uitgenodigd om eerst de PAR cursus te volgen.

Hopelijk tot de 5de!

De kracht van reflectie

Reflecties van ervaringsdeskundigen met een licht verstandelijke beperking die deelnemen in de programmacommissie van het ZonMw-programma Gewoon Bijzonder zijn zeer waardevol. Te weinig tijd, weinig afstemming van wederzijdse verwachtingen, en onzekerheid tot gevolg. Zonde! De ervaringsdeskundigen kwamen hierin niet volledig tot hun recht. Mooi dat ZonMw lerend in dit proces staat.

Lees verder